Bhí olc ar dhaoine le Nó Béarla an bhliain seo chaite. Agus tá olc ar dhaoine le Nó Béarla II. Aontaíom le an-chuid den chaitheamh anuas seo ar Mhancháin. Ach fós féin, tá an chonspóid go maith don teanga.

Agus tá roinnt rudaí a deireann sé go n-aontaíom leo, fiú! Mar shampla, an fada. Bhí Daire Ó Briain bocht tuirseach á ionsaí ag Manchán faoin síneadh fada atá ar a shloinne. Tá cónaí ar Daire sa Bhreatain. Liomsa i mo chónáí in Éirinn, sílim nach bhfuil mórán measa ar an dhá fada i m’ainm. Bhíos scanraithe iad a “bhrú” ar dhaoine. Thosaíos á fhágaint ar láir iad agus mé ag litriú m’ainm thar an guthán.

Ag an am chéanna, is fua liom nuair a scríobhann daoine an uas-choma ar mo shloinne.Thrialas troid ar ais cúpla seachtain ó shin. Fear a oibrím leis, d’iaras air m’ainm a scríobh le fadaí i gcóir foilsiúcháin poiblí. “Jesus”, a dúirt sé go hionsaithe. “Now you’re demanding fadas?”.

In ainm m’fhadaí, táim le troid ar ais. Tá mé le m’ainm a litriú leis an dhá fada agus mé ar an ghuthán. Agus tá mé le rá leis AIB an uas-choma sin a bhaint.